Από ένα πολύ καλό άρθρο της Μαρίας Κατσουνάκη:

“Ποια θα είναι τα χαρακτηριστικά της αυριανής κοινωνίας όταν όλο και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού ζουν με διαρκείς ματαιώσεις; Οταν έννοιες όπως «ποιότητα της καθημερινότητας» απεμπολούνται για να πάρει τη θέση τους η στοιχειώδης επιβίωση; Οταν ο φόβος κλέβει από τη χαρά και τη δημιουργική ονειροπόληση; Οταν η αγωνία επιταχύνει τους σφυγμούς και κόβει τις ανάσες; Οταν η κατήφεια κερδίζει έδαφος, περιορίζοντας τις πηγές ανανέωσης και ψυχικής τροφοδοσίας;

Η ανθρώπινη συνθήκη δεν εξαντλείται στην ανάλωση και την ανακύκλωση του υπάρχοντος. Βασίζεται σε απόθεμα αξιών, αναγκαίο για τη σκυταλοδρομία των γενεών. Παιδιά που βλέπουν τον άνεργο γονιό να καταρρέει και την οικία να κλονίζεται, που ακούν μόνο ψυχρούς υπολογισμούς, διηγήσεις για «εφιαλτικά σενάρια», που δυσκολεύονται να παρασύρουν τη μητέρα ή τον πατέρα στο παιχνίδι, γιατί «κανείς δεν έχει τη διάθεση».

Η μοναξιά και το περιθώριο δεν υπόσχονται ευημερία και παραγωγικότητα. Ούτε η δαμόκλειος σπάθη της ανεργίας μπορεί να εγγυηθεί διεξόδους και προοπτικές. Μόνο ανακουφιστικό συναίσθημα, η εδραίωση ενός πλαισίου νομιμότητας. Οι μικρές μετατοπίσεις που αφήνουν χαραμάδες αισιοδοξίας ότι το δίκαιο που κυριαρχεί δεν είναι μόνον του, πολιτικά και οικονομικά, ισχυροτέρου. Γιατί αν η αποτυχία είναι συνολική, η απορρύθμιση και η διάλυση δεν θα έχουν τέλος.”

greece

Η λέξη είναι Ελληνική φυσικά.

Στα Αγγλικά, η λέξη έχει το νόημα κάποιας ψύχωσης – με την ίδια χροιά που έχει η λέξη schizophrenia για παράδειγμα. Το λεξικό γράφει:

“a mental illness that causes a strong desire to set fire to things”
“a type of impulse control disorder, pyromania is an impulse to deliberately start fires to relieve tension and typically includes feelings of gratification”

Στα Ελληνικά, η ψύχωση τείνει να πάρει διαστάσεις επιδημίας σε μια κατάσταση που θυμίζει τις τελευταίες μέρες πριν την πλήρη κατάρρευση του δημοκρατικού συστήματος, μόλις πριν ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος, κοινωνική επανάσταση ή δικτατορία.

Η κατάσταση δεν είναι καινούρια. Εδώ και χρόνια έχω γράψει στα Ελληνικά για διάφορα φαινόμενα που με προβληματίζουν.

Τις στιγμές που η κοινωνία πρέπει να συνεργαστεί για να τραβήξει νέο δρόμο, η ιστορία μας δείχνει ότι κάποιοι πάντα χρησιμοποιούν τον φόβο και την οργή για να κατευθύνουν τις μάζες προς το δικό τους συμφέρον.

Mε αυτή την έννοια για την κατάσταση ευθύνονται εξίσου αυτοί που τροφοδοτούν το φόβο, και αυτοί που τροφοδοτούν την οργή.

Ανάμεσα στις φλόγες όμως δεν γίνεται ποτέ όριμη σκέψη, ούτε δημοκρατικός διάλογος.

greece